Pagsasakasaysayan ng industriya ng niyog sa Pilipinas mula 1940 hanggang 2018 ang pinakapakay ng pag-aaral na ito. Taong 1940 pininsala nang husto ng mga Amerikano ang industriya ng niyog sa Pilipinas sa pamamagitan ng politikal na pagkontrol at panghihimasok sa industriya. Gumawa sila ng paraan para mapigilan ang tuloy-tuloy na pag-unlad nito sa pamamagitan ng pagpapataw ng quota, export tax at excise tax sa mga iniluluwas na produktong mula sa niyog sa Pilipinas. Ang mga ipinataw na quota at mga tax ng mga Amerikano ang nagdulot ng pagbagsak ng presyo ng kopra at pagbagsak ng industriya ng niyog na ang pinakamalala ay noong 1940 (1.6 cents per pound). Samantala, taong 2018 ang naitalang pinakabagsak na presyo ng niyog mula 1,399 dolyar tungong 976 dolyar kada metrikong tonelada. Sataong ito naglabas ang Philippine Coconut Authority (PCA) ng pahayag hinggil sa hindi mapigil na pagbagsak ng presyo ng niyog ngunit sa taong ito idinaos ang 1st World Coconut Congress 2018 na ginanap sa Pilipinas.

Ang pangkalahatang layunin ng pag-aaral na ito ay masuri ang mga paggunita sa industriya ng niyog sa mga naratibong mula sa mga oral na panitikan (bugtong, salawikain at awiting bayan) at mga naratibong pangkasaysayan at pampanitikan mula taong 1940 hanggang 2018 at mula rito’y makapaglatag ng mga ideya at mungkahi na makatutulong sa pagpapatatag ng industriya ng niyog sa hinaharap. Ang inangklahan ng pag-aaral na ito bilang batayang teoretikal at konseptuwal ay ang magkakakawing na mga ideya nina Rolando Tolentino, Ramon Guillermo, Vicente Villan, Jacques Le Goff, Virgilio Almario, Paul Ricoeur at Michel Foucault. Mula sa lente nina Tolentino at Guillermo na ang akdang pangkasaysayan ay maaaring magbigayliwanag at ang pagsulat ng kasaysayan ay paglikha ng mapa ng kaisipan at pagkilos ng pamayanan tungo sa gampanin ng gunita bilang hugutan ng kasaysayan nina Villan, Le Goff at Almario hanggang sa konsepto nina Ricouer at Foucault sa pinakamahalagang gampanin ng pagsulat ng kasaysayan, inilangkap ang mga magkakaugnay na mga konseptong ito sa kaso ng industriya ng niyog sa Pilipinas. Sa pagtalakay rin sa gamit ng gunitang pangkasaysayan at pangkaunlarang gamit ng kasaysayan ni Villan, mahihinuhang ang mga maglulukad/magniniyog/magkokopra ang pinaka-esensiyal na bahagi ng ginawang paglingon o paggunita sa mga naratibo ng mga akdang tumatalakay sa niyog tungo sa bisyon na matatag na industriya ng niyog sa ating bansa hanggang sa hinaharap na panahon.

Gumamit ng pamamaraang pangkasaysayan (historiograpiya) at pamamaraang pampanitikan (tekstuwal, kontekstuwal, subtekstuwal at intertekstuwal) na pagsusuri sa mga akda upang masapul ang layunin na madalumat ang mga paggunita sa industriya ng niyog sa mga naratibong pangkasaysayan at pampanitikan at matukoy ang gamit nito sa paghubog ng kakanyahan, karangalan at kaakuhan o pagkamamamayan ng mga magniniyog sa Pilipinas. Gayundin, nakatulong nang husto ang kasaysayang pasalita o oral na kasaysayan at kuwentong-buhay bilang mga metodong pangkasaysayan (Clemen Aquino, Nancy Kimuell-Gabriel, Marcelino Foronda Jr., Fernando Santiago Jr., Ma. Luisa Camagay at Valerie Janesick) na nagamit ng mananaliksik sa isinagawa niyang fieldwork sa Lalawigan ng Quezon, partikular sa Bondoc Peninsula na maituturing na isa sa mga pangunahing nagaambag ng malaking produksiyon ng niyog sa Pilipinas. Ang mga nakalap na datos sa isinagawang fieldwork ay nakatulong upang maitampok ang tinig ng mga maglulukad/magniniyog/magkokopra hinggil sa kultura ng pagniniyog. Ang kabuuang dulog sa pagtalakay at pagsusuri sa pag-aaral na ito ay interdisiplinaryo at multidisiplinaryo. Ang pagsasalikop ng kasaysayan, panitikan, agrikultura at pilosopiya (partikular ang pilosopiya ng gunita at paggunita) ang mababanaag bilang mga lente ng pagdulog. Inilapit at inilapat ang malikhain at mapanuring paraan ng pagtuklas sa pamamagitan ng paggunita sa mga naratibong pangkasaysayan at pampanitikan na nakatuon hinggil sa mga paksang may kaugnayan sa industriya ng niyog sa Pilipinas.

Ambag sa pagsasakasaysayan ng industriya ng niyog sa Pilipinas ang pangunahing halaga ng pag-aaral na ito. Mula sa isinagawang pagsusuri sa mga naging paggunita sa niyog sa mga naratibong mula sa oral na panitikan at sa mga naratibong pangkasaysayan at pampanitikan mula taong 1940 hanggang 2018, natuklasan sa pag-aaral na ito ang mga ideya at kaalaman na maaaring maging tungtungan sa pagpapatatag ng industriya ng niyog sa hinaharap. Gayundin, nasiyasat at naitampok sa pag-aaral na ito ang halaga ng mga maglulukad/ magniniyog/magkokopra sa Pilipinas, partikular na nadukal ang kanilang malaking gampanin sa pagpapayabong ng niyog bilang puno ng buhay at ang gampanin nila sa
pagpapaunlad ng industriya ng niyog na maituturing na kadluan ng yaman ng ating
bansa.

This study examines how differences in state intervention are associated with foreign direct investment (FDI) inflows in Indonesia and the Philippines from 2000 to 2019. Using a comparative case study design, the study analyzes national-level policy instruments including foundational investment laws, Foreign Investment Negative Lists (FINL) and Special Economic Zones
(SEZs), alongside quantitative data on the sectoral distribution of FDI. Despite similar developmental constraints as middle-income Southeast Asian economies, the two countries exhibited divergent FDI trajectories. Indonesia attracted larger, more stable inflows concentrated in manufacturing and increasingly diversified into mining, electricity, and infrastructure. The Philippines received smaller, more volatile FDI concentrated in manufacturing and Information Technology-Business Process Outsourcing (IT-BPO) services. The findings suggest that these differences are not simply a function of how open each economy is to foreign investment, but rather how openness is structured through specific policy instruments. Indonesia employed a tiered, conditional approach with calibrated ownership caps and incentives linked to developmental objectives, while the Philippines adopted a more exportfocused, enclave-based approach shaped by constitutional ownership caps. The study contributes to the literature on the role of the state in development by moving beyond FDI volume to focus on how states structure investment policies and how these can be associated with sectoral investment patterns in emerging market economies.

Current trends in global history and memory politics necessitate Japan to renegotiate its collective memory of the Second World War. Existing scholarship on the subject is critical of the Japanese state’s attempts at denial or rationalization of their role as aggressors. They also highlight the significant role of the hibakusha—victim-urvivors of the atomic bomb—in countering state propaganda. However, literature on hibakusha memory activism is largely based on their efforts in Japan and in the United States. In East and Southeast Asia, scholarship on war memory negotiation is limited mostly on state-initiated strategies, revealing a gap in the role of grassroots-initiated efforts.

The present research intends to fill this gap through an assessment of hibakusha-led efforts on war memory negotiation from 1946 to the present. The research conducted a qualitative analysis of hibakusha testimonies as published in the Asahi Shimbun and the manga Barefoot Gen: Ang Karanasan ni Gen; and semi-structured interviews with founders and members of hibakusha-led nonprofit organizations such as Asian Network of Trust – Hiroshima (ANTHiroshima), Philippines-Hiroshima Exchange through History and Peace Education Projects (PHETHAPEP), and Pamana Rin Tayo (PART / “Let us be successors too”). Through this assessment, the research identified the potencies and limitations of civil society in general and hibakusha activism in particular, in leading war memory negotiation between perpetrators and their victims. Thus, the research shows how grassroots actors and organizations can direct discourse not only in global history and memory, but in contemporary global issues as well.

This study examines American wartime newsreels about the Philippines, specifically the United News series produced between 1944 and 1946. It interrogates how Filipinos were visually
represented during the late colonial period under American rule, the Second World War, and the transition to Philippine independence. While created as news reports and propaganda to advance
American wartime interests, these newsreels also reveal recurring colonial narratives shaped by the imperial gaze of the United States, which contain contradictions and tensions, revealing
ambivalence in a colonial discourse that presents itself as stable and authoritative. This ambivalence creates “cracks” in the footage, where Filipino presence, capability, and agency
emerge through acts of gazing.

Grounded in the complex “looking relations” between American and Filipino subjects, the study introduces balik-titig, a Filipino-based gaze framework that highlights moments when Filipinos looked back at or interacted unexpectedly with the camera, thereby disrupting or complicating the colonial narratives imposed upon them. Situating newsreels within the context of American colonialism and wartime history, the study extracts direct and indirect histories through a reading against the grain informed by postcolonial theory.

Organized around different forms of agency, the analysis considers Filipino political leaders, guerrillas, and civilians, each engaging the camera differently through balik-titig. Political leaders employed subtle mimicry and measured civility. Guerrillas asserted their indispensability through strategic presence, awareness, and everyday knowledge. Civilians responded with ambiguous or fleeting gazes that conveyed endurance, elation, or resistance to colonial scripting.

By foregrounding Filipino presence, capacity, and agency through balik-titig in American wartime newsreels, this thesis advances the scholarly use of newsreels in film history and Philippine historiography, addressing their longstanding marginalization while proposing a Filipino-centered method for studying wartime and colonial cinema. Through this lens, it examines the visual politics of the American empire in the Philippines, centering Filipino narratives and experiences while contributing fresh perspectives to Philippine history under American colonialism and Second World War studies.